<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:SimSun; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-alt:宋体; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;}@font-face {font-family:"\@SimSun"; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:SimSun;}h3 {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; mso-outline-level:3; font-size:13.5pt; font-family:"Times New Roman"; font-weight:bold;}a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;}a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;}p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:SimSun;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Laugh andthe world laughs with you,snore and you sleep alone.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:SimSun; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-alt:宋体; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;}@font-face {font-family:"\@SimSun"; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:SimSun;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:SimSun; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-alt:宋体; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;}@font-face {font-family:"\@SimSun"; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:SimSun;}p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:SimSun;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Sommige dingen zijn zo normaal, dat het abnormaal is als het er niet meeris. Denk hierbij aan een huis. Stel je voor: ‘Je fietst zoals altijd rustignaar huis en dan in eens is je huis er niet meer’ Hoe abnormaal zou dat danzijn? Te abnormaal.
De normaalste dingen ‘mis’ je eigenlijk pas als ze er niet meer zijn. Zoalsniet kunnen slapen. Op het moment dat je niet meer kunt slapen, mis je het’gewoon’ slapen in eens. Plotseling is slapen niet meer vanzelfsprekend. Enverlang je naar normaal slapen en normaal wakker worden.
Volgens mij zit in de zin hierboven een grote kern van waarheid. Als ik lach,lacht er automatisch wel iemand met mij mee. Al is de grap nog zo flauw?! Danlacht er wel iemand omdat de grap te flauw is.
Dit komt vast, omdat lachen erg aanstekelijk werkt. En natuurlijk ook omdatlachen iets is wat iedereen graag doet. Ben je bijvoorbeeld aan het hoesten?Dan ken ik weinig mensen die uit sympathie mee gaan hoesten. Ben je aan hethuilen? Dan word je meestal getroost. Mee huilen? Ho maar.
Eigenlijk raar dat iedereen meedoet met leuke en gezellige dingen, maar metdingen als snurken niet.
Dat is jammer, want je kunt juist extra support gebruiken bij dingen die minderleuk zijn om alleen te doen.
Kortom huil eens lekker met iemand mee.

Fear is that little darkroom where negatives are developed.

Iedereen kent het wel: Het O-zo-bekende-spel doen,durven of de waarheid. Het party nummer op elke verjaardag (na koekhappen natuurlijk) Voor de gene die het spel niet kennen. (halóoo leef je onder een steen misschien?) leg ik het nog even uit:

-Zoek een groepje mensen. Dik/dun/lang/kort/geen tanden/wel tanden het maakt niets uit.
-Stel vervolgens de vraag: ‘Doen, durven of de waarheid?’
-Bij durf krijg je een opdracht en moet je zeggen of je het durft, bij waarheid moet je antwoord geven op een vraag en bij doen. Moet een een opdracht ook écht doen.
-Herhaal dit spel zo vaak als je wilt. Dit is je kans om alles over iemand te weten te komen!

Een vaste vraag bij waarheid is: ‘Wat is je grootste angst?’ Een aantal grote ogen kijken je dan afwachtend aan. Ben je toevallig bang voor slakken? Voor kleine ruimtes? of voor Clowns?
Mijn antwoord is dan altijd: Levend begraven worden. Echt? Ja, echt. Ik geef het maar eerlijk toe.
Het is niet dat ik doodsangsten uit sla zodra ik ‘iets’ over levendbegraven hoor. Maar sinds de film: KillBill 2 heb ik er niet bepaald een prettig gevoel aan overgehouden.

Wat maakt angst nou eigenlijk angst?  Ik denk het ontwetende. Sta ik bovenop een reuze duikplank en wil ik gaan springen? Dan voel ik angst. Zodra ik in het water lig is de angst weg.

‘Intelligence without ambition is a bird without wings.’ Salvador Dali

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:SimSun; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-alt:宋体; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;}@font-face {font-family:"\@SimSun"; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:SimSun;}span.body {mso-style-name:body;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>Stel je voor: ‘Je benteen steen en je hebt totaal geen ambitie’ Je ziet het absoluut niet zitten ineen kei te veranderen. Van plaats veranderen? Ho maar! Hoe saai ben je dan?Hééél saai, als je het mij vraagt.
Ik kan me vaak niet voorstellen dat je geen ambitie hebt. Eenleven zonder ambitie is voor mij als een kleurplaat die niet ingekleurd is.Leeg dus. Een leven zonder ambitie is als een taart zonder bodem. Nietcompleet.
De quote hierboven vind ik prachtig gevonden, omdat het ergklopt. Je kan nog zó intelligent zijn, maar als je niet het vermogen hebt omdaar iets mee te doen, heb je er ni-nada-nothing aan. Nu vraag ik me trouwenswel af of er ook vogels bestaan zonder vleugels. *zoek op google*
Hmm. Er is een boek op bol.com te koop genaamd: ‘Vogels zondervleugels’
En blijkbaar bestaat er echt een vogel zonder vleugels: DeKiwi (ook wel Snipstruis) Z’n vleugels zijn maar vijf centimer lang en daardoorkomt hij met zijn pootjes niet van de grond. (hij heeft trouwens ook geenstaart)
Deze Kiwi behoort al jaren tot de bedreigde diersoorten. Kanik hieruit dan concluderen dat Mensen ZONDER ambitie ook aan hetuitsterven zijn?
Laten we het hopen!

If you want your life to be a magnificent story,
then begin by realizing that you are the author and
everyday you have the opportunity to write a new page’

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:SimSun; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-alt:宋体; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;}@font-face {font-family:"\@SimSun"; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:SimSun;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>Stel dat ik mijn eigenleven kan schrijven, schreef ik het dan met potlood? Maaktehet mij dan uit als er fouten in zaten? Of maakt dat juist mijn boek eigen? Zoumijn boek gebonden zijn, in een ordner zitten of is het niet meer dan paarlosse flodders? Zou mijn boek eindigen zoals in een sprookje: ‘En ze leefde noglang en gelukkig’? Of zou het juist een aftiteling bevatten?
Soms vind ik het leven maar raar. Elke seconde beleef je, waarschijnlijk, nietnog een keer. Het is bijna een sport om van elke seconde, weer een nieuwebijzondere seconde te maken. En dan van die 86 400 seconden, een nieuwebijzondere dag. Raar dus.
Stel dat mijn boek dan uitgegeven wordt. Kies ik dan voor een titel met goudenletters? Of maakt zonder titel mijn boek juist bijzonder?
Staat het dan wel vast hoe ‘dik’ mijn boek wordt? Of is dat een keuze die ikelke dag weer maak?
Ja, stel dat……. het gewoon een mooie quote is.

Soms, of zelfs heel vaak, kom ik op dingen waar ik anders niet over na denk. Dingen die zo vanzelfsprekend zijn dat het ‘normaal’ is. Vandaag zat ik op de fiets naar gitaarles. Ik keek een beetje naar de (saaie) omgeving en zag een aantal eendjes zwemmen. Toen vroeg ik me af: ‘ Hoe kan het eigenlijk dat ik nooit dode eenden zie?’ Een dode mol? komt voor. Een dode vogel? Zie je aardig vaak. Maar een eend? Nóoit. Deze toch wel prangende vraag, bleef de hele heen weg en terug weg, in mijn hoofd hangen.
Meerdere antwoorden had ik al verzonnen, zie hieronder:

-Eenden gaan niet dood. Niet logisch, achteraf
-Eenden zinken. Hoe overbevolkt is het dan onderwater?
-Ze verdwijnen op een raadsel-achtige manier. Bingo?
-Eenden worden opgegeten? Ieeeeeeeeel, daar wil ik niet eens over nadenken.

Uiteindelijk heb ik het aan mijn moeder gevraagd. Die gelukkig wel het antwoord wist. Mensen van de Gemeente halen namen dode eenden en andere dieren op. Stel je voor dat ze dat niet deden? Hoe zou de wereld er dan uitzien? Als een slagveld?

Daarom draag ik deze blog op aan mensen van de Gemeente. Ga zo door!

O, wat heb ik toch veel wensen. Wat zou ik graag een .nl willen hebben met een prachtige layout. Waarom is mijn wens nog geen werkelijkheid? Waarom duurt het verwezenlijke zo lang en wil ik het zo graag?

Zoals veel mensen waarschijnlijk niet weten, ben ik (ookal zeg ik het zelf) een die-hard blogger. Ik heb al meerdere web-log’s verslonden. Daarom een blog uit de goede oude doos, die over dit boven genoemde dilemma gaat. (kan ik voorstellen, hoe lang ik het al wens!) O,ja en die schoenen zijn nu prullenbak-ready!Leesze

Ik herinner het me nog goed. Ik zat in de eerste en één van de aller eerste vragen in een biologie toets was: ‘Wat is een steen?’ En mijn antwoord was dan natuurlijk levenloos. Dit is al weer bijna 4 jaar geleden en nu zit ik weer in zo’n dillema. Deze keer gaat het niet over een steen. Maar over deze knarrige web-log van mij.

"Memory is a way of holding onto the things you love,the things you are, the things you never want to lose."

Soms moet ik nog aan de spreuk denken die ik jaren geleden op internet vond: ‘Afscheid is een geboorte van een herinnering’ Soms *poef* schiet deze spreuk weer in mijn hoofd en besef hoe prachtig hij eigenlijk is. Misschien een vreemd en raar idee, maar als ik nu plotseling zou overlijden. (Begrijp me niet verkeerd: Dat ben ik absoluut niet van plan) Zou ik graag die spreuk terug willen zien. Of terug willen horen, als dat kan.
Soms lijkt het alsof mijn geheugen een soort filter is. Alles waar ik ooit een uitroepteken achter heb geplaatst, denk hierbij dan aan een nare/grappige/prachtige/bijzondere/rare gebeurtenis, herinner ik me. En de rest? Staat er geen uitroepteken achter die gebeurtenis? Dan ben ik het vergeten, hoe raar het ook klinkt.
Mijn vriendinnen verbazen zich wel eens over wat ik onthoud. De meest rare en kleine dingetjes haal ik soms terug. Is iemand ooit een eend genoemd? 4 weken later noem ik diegene in eens weer een eend. Terwijl iedereen het is vergeten.
Het mooie  aan herinneringen vind ik dat je ze zo mooi kunt maken als je zelf wilt. De meeste saaie personen, kunnen in een herinnering een ware held worden. Dat is ook de reden dat soms herinnering voor jezelf houden, beter is. Straks maakt iemand plotseling jouw roze herinnering zwart en veranderd die herinnering nooit meer terug.

‘Hoe klein kan geluk zijn?’

Soms haat ik het materialistisch denken. Ik gebruik niet snel het woord haat, maar nu even wel. Alles draait om verandering van spullen en nieuwe spullen kopen. Tevreden zijn met je spullen is bijna niet meer mogelijk door reclame. Alles moet beter,sneller en leuker.
Het lijkt wel of iedereen is verleerd om blij te zijn met ‘kleine’ dingen. Dan heb ik het niet alleen over kleine cadeautjes, maar over dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend zijn. Zoals een warm bed en een kop thee als er zin in hebt. Alles moet vlug en snel. Zo snel dat je er niet eens meer bij nadenkt dat een warm bed geweldig is. Zo vluchtig dat je er niet eens aan denkt, dat er voor thee water nodig is en dat verschrikkelijk veel mensen zijn zonder water.
Ik zeg niet dat ik zelf niet zo ben. Dagelijks struin ik site’s en forums af om de nieuwste beauty & fashion updates te lezen. Lees ik iets leuks, dan wil ik het eigenlijk ook gewoon hebben. Maar word van een nieuwe krultang een ander mens? Nee, volgens mij niet.
Daarom ga ik vanaf nu proberen het geluk in kleine dingen te zien, zoals een glimlach van mijn nichtje. Of zelfs nog kleiner de nieuwe roze bloempjes in onze tuin.
Niet dat ik hier een ander mens van word, maar het maakt me bewuster.
en bewust zijn van wat je hebt is beter dan bewust zijn van wat je hebben wilt.

‘een kort verhaal over korte ruzie’

Met een hard kabaal gooi ik mijn stoel op de grond. Even heb ik het gevoel dat alles voor mijn ogen zwart wordt. Of noemen ze dat rood bij woede? Ik hoor niets behalve mijn neurotische hart. Ik zie niets behalve het walgelijke beeld. Zo walgelijk dat je bloed proeft, als je eraan denkt. Zo walgelijk dat het lijkt alsof het niet waar kan zijn. Zo walgelijk als marsepein van vorig jaar.

Ik baal mijn hand tot een vuist en sla gevoelloos tegen de stenen muur. Het doet pijn, maar het overheerst het walgelijke beeld niet. Met een snelle pas loop ik richting de kapstok. Ik gris mijn roodgeruite jas van de kapstok, gooi de deur open en sla hem keihard dicht. Buiten is het guurr. Net zo guur als de pijn die ik voel, het weer klaart weer op maar mijn pijn waarschijnlijk niet.

Plotseling weet ik wat mijn te doen staat. Elk beeld is te veranderen, zo lang je de oorzaak maar aanpakt. De oorzaak? De oorzaak? Galmt door mijn hoofd. één ding staat mij nog te doen.

Nog sneller loop ik richting het huis. Het huis van de oorzaak wel te verstaan. Met mijn door de kou verkleumde hand pak ik de deurklink. Opslot. Even denk ik erover weer weg te rennen, maar het beeld overheerst. Ik bel aan en hoor al gestommel op de trap.

Binnen een paar seconde draait de deur open. Voor mij staat de oorzaak met zijn prachtige bruine haar. ‘Hoi’ fluister ik. ‘Heej’ fluistert hij. Een paar seconde kijken we elkaar geluidloos aan. Eerst vrolijk, maar steeds bozer. ‘Ik haat je’ Fluister ik. ‘Ik jou niet’ fluistert hij’

Even is alles zoals het was. Perfect en toch ook heel walgelijk.

‘Het leven is als een puzzel, ieder stukje past op één plek’

Buiten het onontkombare feit dat mijn laatste colum/blog dateert uit 1917. Lang geleden dus, krijg ik in eens weer schrijf kriebels. Die ik deze keer niet negeer.

Soms is de toekomst lastig, het is zo onvoorspelbaar en verwachtingsvol. Juist doordat je weet dat het toekomst onvoorspelbaar is, weet je één ding wel zeker. Niets staat vast. Dat maakt het ook zo lastig. Welk pad moet je bewandelen om gelukkig te worden? Zit er misschien een dood lopende weg bij? Niet is zeker en daarom verwacht ik juist meer. Maar stel: dat ik helemaal niet zoveel van mijn toekomst moet verwachten? Ik beter tevreden kan zijn met wat ik NU heb, dan wat ik misschien wel later krijg. Stel dat de toekomst je probeerd te ‘teasen’ door net anders te worden, dan je hoopt. Moet je dan terug plagen, door een keuze te maken die niemand verwacht. Tandarts worden in plaats van journalist? Bereik je dan wel het lang verwachtte doel?

Sommige mensen zeggen dat je toekomst vast staat. Je hele leven zelfs. Kom je op je 21ste onder een auto? Voorbestemd. Trouw je met Balkenende? Logisch, want dat staat in je levenskaart. Ik geloof daar niet. Maar één ding weet ik zeker. Het leven is als een puzzel. Elk stukje past op één plek. Tenzij je zo slim bent om twee dezelfde puzzels te kopen!